What’s in a name?
Op zoek naar een naam voor mijn nieuwe bedrijf, typ ik verschillende woorden in: Coolio of Koelio. Het klinkt hip, er zit een vleugje humor in, wat wil je nog meer? Ik kom uit bij de rapper van Gangsta’s Paradise. No Problemo dan (een café in Parijs waar ik ooit koffie dronk) of Romeo Delta (van “regel dat”)? Het dekt toch niet de lading, bedenk ik me.
Wat dan wel?
Terwijl ik verder google, besef ik dat de afspraak bij de KvK al over een paar dagen is. Mijn hart gaat tekeer. De naam moet van betekenis zijn. Want hoe gaaf is dit? Ik denk aan mijn moeder, een intelligente vrouw die huismoeder werd. Die op kook- en naailes ging toen ze zich verloofde en haar baan stopzette omdat dat is wat je deed in die tijd. Wat ben ik blij dat ik nu leef, denk ik opgelucht.
Ode aan deze tijd
Dit is een aanwijzing, besef ik. De naam moet een ode aan deze tijd zijn. Een tijd waarin ik de ruimte opeis om alleen dingen te doen die ik leuk vind, op een manier die mij aanspreekt. Ik denk aan Oma O (oma van mijn vaderskant) die onderwijzeres wilde worden. Dat mocht toen niet. Maar was het dan allemaal ellende? Nee, ze maakte er het beste van. Mijn moeder ging zelfs op latere leeftijd studeren en werd docente Spaans.
Mijn voorgangsters: Beemers van Ek
Okay, denk ik, laat het ook een ode aan deze vrouwen zijn. Twee totaal verschillende types, maar beiden ambitieus. Zonder hen stond ik nu niet op dit kruispunt. En ineens weet ik het. Ik ga mijn bedrijf naar hen vernoemen, maar dan naar hun meisjesnaam. Daarmee eer ik ze echt. Beemers van Ek, welkom op deze wereld. Doe de dingen die je leuk vindt en waar je achter staat.
Beemers van Ek 